Ένα ρολό από χαρτί, μία κόλλα χαρτί και μία χαρτοσακούλα

Σήμερα είχαμε μία άσκηση φαντασίας:

Σου δίνω ένα ρολό από χαρτί και μία κόλλα χαρτί και ό,τι χρώματα θέλεις.

Τι μπορείς να μου φτιάξεις; Πώς θα το χρησιμοποιήσεις το ρολό;

Για να δούμε, τι φτιάχνουν αυτά τα χεράκια;

Αααα!!! ένα κεφάλι!

Το ρολό έγινε το κεφάλι μιας κοπέλας, το σώμα της ζωγραφισμένο στο χαρτί,

σε έναν κήπο με δέντρα και λίμνη με κύκνους...

Εδώ το ρολλό έγινε ο Μίκυ Μάους και άλλο ένα έγινε ο Μαύρος Πητ

ενώ το χαρτί έγινε η Μίκυ σίτυ,

με μία τράπεζα

που μόλις υπέστη ληστεία.

Ποιος νοιάζεται;

Ο Μίκυ Μάους !!!

Άλλος, το ρολλό το ζωγράφισε σαν ένα πουλί πάνω στο κλαδί

Κι άλλος σαν λεωφορείο που τρέχει στους δρόμους

και μας πηγαίνει ταξίδια υπεραστικά

και ίσως διεθνή

Κάποιος άλλος, το έκανε μία κυρία

που γυρνάει σπίτι της

 

και κάποιος άλλος

σαν το μάτι ενός κίτρινου ξεπουπουλιασμένου πουλιού

που κλωσσάει ένα κόκκινο αυγό!!!

Κι ένα σπίτι στο τέλος ενός μονοπατιού,

σε έναν κήπο όλο λουλούδια!

Ένας κορμός δέντρου

ένα σπίτι με κήπο, με ποδήλατο, με κούνια και λιμνούλα!!!

ή και μία μπασκέτα σε ένα γήπεδο γεμάτο παίκτες και οπαδούς!!!

Και κάτι ακόμα...

Για να φυλάμε τις ζωγραφιές μας,

στολίσαμε μεγάλες χαρτοσακκούλες

Πολλοί καλλιτέχνες γύρω από ένα τραπέζι

Μετά από ένα μήνα μαθήματα,

τα παιδιά άρχισαν να διαφοροποιούν

τις προτιμήσεις τους

και να διαλέγουν διαφορετικά έργα

από διαφορετικούς ζωγράφους,

δουλεύοντας το καθένα με το ρυθμό και το στύλ του.

Μία εξαιρετική απόδοση του

σιταροχώραφου με κυπαρίσσια

του Βαν Γκογκ

Ο ανθισμένος κήπος του Βαν Γκογκ, με μαρκαδόρους

και τέμπερες

Άλλη μία εκδοχή των ηλιοτρόπιων

και μία πολύ ιδιαίτερη εκδοχή των ίριδων

Πρόχειρο σχεδίασμα των κόκκινων αλόγων του Φραντς Μαρκ

Επίσης, ασχοληθήκαμε με πιο αφηρημένη ζωγραφική,

προσεγγίζοντας τους ομόκεντρους κύκλους του Καντίνσκυ

που από κάποιους μαθητές

έγιναν τρισδιάστατοι

με πλαστελίνη

Παίζοντας με την αλεπού

Καθώς πηγαίναμε μια βόλτα στο δάσος, πίσω από ένα δέντρο, πάνω στο πράσινο χορτάρι ξαπλωμένη ανέμελα, ήταν μία μαβιά αλεπού. Κοιμόταν αμέριμνη...
Οι κίτρινοι θάμνοι έρχονταν σε αντιθεση με το μαβί της τρίχωμα.
Όπως έπεφτε ο ήλιος έλουζε το χώμα με το πορτοκαλί του χρώμα.
Γαλάζιοι και πράσινοι θάμνοι με μεγάλα πλατιά φύλλα φύτρωναν στο πλάι.

Μόλις την είδαμε, της φωνάξαμε: "έι, αλεπουδίτσα! ξύπνα να παίξουμε!"
Η αλεπού ξύπνησε, σήκωσε το κεφαλάκι της με τη μυτερή μουσούδα και μόλις είδε τόσα παιδάκια με μπογιές στα χέρια και χαρτιά και μολύβια,
άρχισε να χοροπηδάει πέρα δώθε από χαρά!

"Θα με ζωγραφίσετε; θα μου κάνετε το πορτρέτο;"

"Θα προσπαθήσουμε, της είπαμε, αλλά πρώτα έλα να γνωριστούμε"

"Εγώ είμαι η αλεπού του Φραντς Μαρκ, μας είπε. Δεν είμαι όποια κι όποια. Με ζωγράφισε το 1911. Ήταν ένας Γερμανός ζωγράφος, εξπρεσιονιστής. Του άρεσε να ζωγραφίζει ζώα. Θεωρούσε οτι είμαστε πολύ αθώα."

"Κι εμείς είμαστε τα παιδιά του παιδικού "Κοιτάζω και Βλέπω", της είπαμε. Δεν είμαστε όποια κι όποια. Εμείς και κοιτάζουμε και βλέπουμε.

Και είδαμε οτι είσαι μωβ, όχι μόνο ένα μωβ, λίγο ροζ μωβ, λίγο μπλε μωβ, λίγο καφε μωβ, και οτι έχεις πίσω σου πράσινα και κίτρινα και μπλε φυτά και σχήματα κι ένα δέντρο πορτοκαλοκαφέ. Και είσαι πολύ εντυπωσιακή, μ'όλ'αυτά τα χρώματα. Θα σε ζωγραφίσουμε τώρα."

Κι έτσι κάθισε η αλεπού εκεί που ήταν κι εμείς τη ζωγραφίσαμε. Και μετά της δείξαμε τις ζωγραφιές και είπε "Μωρέ, μπράβο! τόσο μικρούλια παιδάκια, πεντ'έξι χρονών και κάνετε τόσο ωραίες ζωγραφιές!!!"

και επειδή ήμασταν στο δάσος, είπαμε να ζωγραφίσουμε και καμιά κουκουβάγια

και καμιά γάτα... 

μία κόμπρα και μία τίγρη

και μια κοπελα που πάει για ψώνια

 κι ένα  πλήθος μοτίβων...